نمایشگاه «عکس‌های جدید» محمدرضا میرزایی در گالری اُ

0

نمایشگاه تازه‌ای از عکس‌های محمدرضا میرزایی با عنوان «عکس‌های جدید» روز جمعه ۲۲ تیرماه ۱۳۹۷ به میزبانی گالری اُ در تهران گشایش می‌یابد.

در نمایشگاه «عکس‌های جدید» که تا ۹ مردادماه به طول خواهد انجامید، ۲۱ عکس در ابعاد مختلف به نمایش درخواهند آمد. در توضیحات منتشر شده در مورد این نمایشگاه توسط گالری اُ آمده است:

نکته‎ای که در نگاه نخست عکس‌های سومین نمایشگاه انفرادی محمدرضا میرزایی در گالری اُ را از سایر آثارش جدا می‌کند، تعدادی پرتره است. برخلاف آثار قبلی، اینجا چهره‌ها قابل تشخیص‌اند. گاهی در عین صمیمیت به دوربین زل زده‌اند و حتی می‌خندند و گاهی نقطه دیگری را نگاه می‌کنند؛ اما هنوز نور پر حجم و همیشگی میرزایی میان چیزی که می‌بینیم و خود آن چیز، فاصله می‌اندازد. این نور مدل‌ها و چیزها را برای لحظه‌ای کوتاه، از آنجا که هستند جدا می‌کند و در صحنه‌ای دیگر می‌نشاند.

برای ما هیچ مشخص نیست که عکس‌ها چقدر مستند هستند و چقدر ساختگی‌. میرزایی در عکس‌های دیگر نمایشگاه، آن‌قدر بر نور به عنوان متریال اصلی عکاسی تأکید می‌کند که در عکس‌هایی، نور به جای دیدن، باعث ندیدن ما می‌شود و تصاویر در مواقعی معادلی تصویری برای «شکست» می‌شوند.

این عکس‌ها به ما یادآوری می‌کنند که عکاسی همان‌قدر که در باب ثبت کردن و به دست آوردن است، در باب از دست دادن و باختن نیز هست؛ و البته این، بی شباهت به رابطه‌ی صمیمی یا با تظاهر به صمیمیت عکاس و مدل‌های درون عکس‌ها نیست؛ مانند رابطه‌ی عکاسی با نور، رابطه‌ی ما با انسان‌های دیگر همراه است با وابستگی و آمیخته با احتمال فقدان و شکست.

میشل فوکو در «نظم اشیاء» می‌نویسد: «شاعر کسی است که در زیر تفاوت‌های نام‌گذاری شده و همیشه مورد انتظار، خویشاوندی‌های نهفته‌ی بین اشیاء و شباهت‌های پراکنده آن‌ها را از نو کشف می‌کند. شاعر در زیر نشانه‌های تثبیت شده و به رغم آن‌ها، گفتمانی دیگر و ژرف‌تر را می‌شنود.» شاید اگر کلمه «عکاس» را جایگزین کلمه شاعر کنیم، این نقل‌قول توصیف غیردقیقی از کار میرزایی نباشد.

او هر چند با رسانه‌ای بازنمایاننده و محتاج به اشیاء، مانند عکاسی کار می‌کند، اما کارش مشکل ساز کردن نام‌ها، مکان‌ها و زمان‌ها و البته یافتن خویشاوندی‌های غیرمنتظره میانشان است. مجاورت عناصر مرتبط و بی‌ارتباط و اصرار بر تکرار، بخشی از زبان عکاسی او در جهت یافتن همان گفتمان دیگر است.

تکرار در اینجا، جدا از عنوان نمایشگاه که میرزایی آن را برای بار دوم انتخاب می‌کند، حتی در ارائه‌ی نسبتاً دقیق چند صحنه در عکس‌های متفاوت اتفاق می‌افتد و کارها را به سوی نوعی امبیولنس سوق می‌دهد. این تکرار می‌تواند تمثیلی باشد از عکاسی میرزایی که مانند دری است گشوده به دو سو. کار او قسمت کردن تردید است، در زمانی که نمی‌دانیم چه وقت هست. در مناظری که نمی‌دانیم کجا هستند؛ و در شناختن و باختن دوستانی که نمی‌دانیم که هستند.

محمدرضا میرزایی، متولد ۱۳۶۴ است. او دانشجوی دکترای تاریخ هنر در دانشگاه کالیفرنیا، سانتابارابارا و فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد هنرهای زیبا از دانشگاه پنسیلوانیا است. عکس‌های میرزایی در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعددی به نمایش درآمده‌اند.

همچنین سه کتاب از آثار او به نام‌های «دیالکتیک دیدن»، «اینک خورشید می‌دمد»، «چیزی که ندارم» در آمریکا و ایتالیا به چاپ رسیده‌اند.

لازم به ذکر است محمدرضا میرزایی با سایت عکاسی و آموزشگاه عکاسی حرفه‌ای همکاری دارد و پیش‌تر به عنوان مدرس، کلاس‌هایی با عناوین «کارگاه آزاد عکاسی» و «عکاسی مؤلف» را در این آموزشگاه برگزار کرده است.

گشایش: جمعه ۲۲ تیرماه از ساعت ۱۶ تا ۲۱
نمایشگاه تا ۹ مردادماه ۹۷ روزهای یکشنبه تا پنج‌شنبه از ساعت ۱۲ تا ۲۰ و جمعه‌‌ها از ساعت ۱۶ تا ۲۱ دایر است.
گالری شنبه‌ها تعطیل است.
گالری اُ: خیابان سنایی، خیابان شاهین (خدری)، شماره ١٨ تلفن: ۸۸۳۲۴۸۲۸
منبع: عکاسی.کام

نظرات

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بازارچه پیکسل